Alleinstellungsmerkmal

Dat Schein­sche Allein­stel­lungs­merk­mal

Na, lei­we Water­mä­ken, wie geiht et denn sau?
Fra­get sei mick nich, Fru Her­zo­gin, sei sind in öhrn Slot­te fein ruut, aber mick is hier ban­nig hud­de­rich op mien Pos­ta­men­te. Sau’n kül­li­jen April har­ren wi lan­ge nich. Vortäl­le mick einer wat von de Kli­ma­er­wär­mung!
Ja, Water­mä­ken, du kannst einen du’ern. Aber wat hört’en denn sau in Schei­nich? Du bist doch op en March­te sau tau säj­jen an de Quel­le. Wat maket se denn bies­peels­wie­se in Palä­on?
Fru Her­zo­gin, da hätt se nu ne Mie­se­kat­te­nut­stel­lung. De sall ne schlap­pe Mil­li­on ekost häb­ben.
Na, de hat denn wis­se de Sen­ken­berg­je­sell­schaft betahlt, wat?
Fru Her­zo­gin, wo den­ket sei hen. Dat moss­te de Spee­re­vor­ein sül­bens bören, aber weil hei dat Klin­ken­put­zen ban­nich drop hat, hat hei Spon­so­ren efun­nen, de den Jeld­büd­del groot­mü­tig ope­ma­ket hätt.
Na, ja, mot ja wat ema­ket wern. Aber nu säj­je mal, Water­mä­ken, wat ward denn nu mit de Aldi-Rui­ne?
Wat wett ick? Da knüp­pelt sick de Stadt, de Land­kreis un de, de kein Aldi häb­ben willt, bie Jerich­te.
Water­mä­ken, nu kön­ne man den Aldi nich vor­den­ken, dat hei de Faxen dicke hat un nich mehr buu’en will.
Nee, nee, Fru Her­zo­gin, de sitt dat mit sie­nen Under­neh­mer­ars uut.
Wat ick dick säj­je, Water­mä­ken, wenn denn allet bie Jerich­te ute­se­ten is, un et sall end­lich los­gahn, koomt de Umwelt­schüt­zer un find da en lütt­jen Hams­ter oder den Schein­schen-Wackel-Hüp­pe-Worm. Un dat wör­re et denn wed­der.
En Schein­schen-Wackel-Hüp­pe-Worm? Fru Her­zo­gin, von sau’n Jedier häb­be ick ja noch nie nich wat ehört.
Water­mä­ken, ick ok nich, aber as ick de Umwelt­schüt­zer ken­ne, laat de sick all wat infal­len.
Fru Anna Sophie, nich blots de Umwelt­schüt­zer laat sick wat infal­len, use Schein­schen hätt da veel bes­se­re Ideen, mit de man ok wat beschi­cken kann. Vorich­te Woche hätt sick de Hei­mat­frün­din­nen E. un L. under­hoo­len. Un de har­ren ja en ganz bom­pf­or­ti­onö­sen Infall. De meint, Aldi mot unbe­dingt ebuut wern, un glieks mit en Kaf­fee. Et is ja sau, bie de Dok­ter­sche jejeno­ber möt de Lü’e immer en bet­chen teu­ben. Denn ward dat sau: Jeder Pati­ent tre­cket sick ne Num­mer, as bie’t Finanz­amt, un geiht rober tau’n Kaf­fee­drin­ken. Wenn hei bie de Dok­ter­sche an de Reje is, höllt de ne Fah­ne ut en Fins­ter, wo denn de Num­mer op steiht. Viel­lich­te maket se dat ok digi­tal mit en Anzei­je in Aldi-Kaf­fee.
Ja, Water­mä­ken, sau sind se, use Schein­schen. Um Plan B nie nich vor­le­jen. Düs­se Tech­nik wör­re ja in gan­zen Land­kreis ein­ma­lig.
Fru, Her­zo­gin, nu willt wi dat mal ganz modern utdrü­cken: Da här­re Schei­nich afso­lut wed­der en Allein­stel­lungs­merk­mal.